Vogels en andere dieren.

Op het einde van de baai ligt een soort kleine laguna en altijd boeiend om daar te wandelen door de diverse vogels en dieren die daar te zien zijn. Wel belangrijk om vroeg te vertrekken, want anders wordt het echt te warm. Het eerste stuk over het strand is op zich al boeiend.

Alles komt in beweging, het zand aan de restaurants wordt effen getrokken, de man met zwembanden maakt zich op voor de eerste ronde over het strand, Indianen met allerlei spulletjes, mooie spullen, maar ook "Action"-spullen. Het zilver, de ringen zijn lichter dan vroeger. Te duur voor de touristas, dus maar ergens anders eens kijken voor een ring. In ieder geval hebben we toch al een mooie gevonden voor Marian.

Op het einde van het strand het bruggetje over en even stoppen bij Judie en Marcel om wat te klessebessen en dan het pad van de laguna volgen. De bries vanuit de oceaan valt weg en het is warm, zeer warm. Aan de linkerkant een heuvel die zich uitstrekt tot zee en bovenop heb je een prachtig zich op Melaque (zie foto's van Sidney). Maar nu verder de andere richting uit en vooral goed uitkijken, want met gewoon te wandelen vallen veel vogels en iguanas niet op. Soms gewoon even wachten en de omgeving screenen van boven naar onder in de struiken, boven kijken en inderdaad iguanas genoeg. 

Op het eerste oog dus niet te zien, ook vogels lijken een te zijn geworden met de oevers van de beek. Naar het schijnt ook krokodillen hier, maar die niet opgemerkt. Sommige vogels te snel om een mooie foto te nemen, maar toch de moeite.

Een van de volgende dagen richting La Manzanilla. Marian ondertussen aan het bingospelen. De tocht door de heuvels is ansich al schitterend. 

Droog in de omgeving, de enige bomen die nu bloeien zijn de prima vera:).

Die plek is wel bekend voor zijn krokodillen en nu hebben zelfs een volledige wandelroute aangelegd en het gebied is volledig omheind. Vroeger liepen ze zo rond en lagen in de plassen aan zee….Tot Oscar een aantal jaren geleden iets sneller was dan een kind….. Maar goed, rustig het rondje gelopen, enkel jammer dat de Mexicanen altijd zo een kabaal moeten maken, dus vogels weg. 

Dieren

De krokodillen lieten zich niet afschrikken, en lagen soms te zonnen, soms te vechten voor een stuk vis dat in het water gegooid. Het wandelpad lag toch nog wel op springhoogte van de dieren, dus toen stuk vis voor mijn voeten belandde, snel in het water geschopt J.

Voor een impressie van de dieren in de laguna, la Manzanilla en de oceaan klik hier.

Barra de Navidad en Cantina

Marian meestal om 7 uur in de morgen al op balkon, net voor de zon opkomt, de vissers al druk in de weer. Sommigen komen al binnen, anderen varen uit en vaak het geworstel om de boten op land of in zee de krijgen. Wilfried meestal iets later, of moet foto’s van zonsopgang willen maken.

Daarna, voor het ontbijt toch even zwemmen. Soms ergens gaan ontbijten, maar om deze tijd moeten de Mexicanen nog wakker worden, dus meestal thuis de eitjes a la gusto, omelet met tocino en queso, of spiegeleitjes…. Variatie genoeg. Dus Wilfried heeft het niet zo slecht hier J.

Ondertussen staat de zon al hoger aan de hemel en is het tijd om de parasol uit klappen, anders bak je hier je al in de morgen. Onder ons zien we hoe het Mexicaanse leven op gang komt…. Langzaam, ze krijgen hier absoluut geen hartaanval. De temperatuur heeft er natuurlijk ook mee te maken.

 

Vandaag naar Barra de Navidad, naar de tienges, de open markt om wat spulletjes te kopen en naar ons favoriete restaurant aan op het einde van de laguna. Op de markt kan je werkelijk alles kopen, zelfs het binnenwerk van een blender. Bij ons moet dat natuurlijk ook kunnen, maar dan betaal je onmiddellijk meer dan een nieuwe J.

Hier wordt alles gerepareerd, dus ecologischer, waarbij we geen rekening houden met de hoeveelheid plastieken zakken die je hier krijgt J. De rit naar Barra nemen we meestal de plaatselijke, rammelende bus, een belevenis op zich en voor de terugweg, een taxi omdat we beladen zijn met allerlei spullen. 

Deze avond naar de Cantina met Lisa en Thomas. Wilfried had al begrepen van Marian dat de show, met travestieten, dit jaar inderdaad goed was, een spektakel. Vorig jaar viel het eigenlijk wat tegen, maar natuurlijk altijd uniek om mee te maken. Een van de hoofdpersonen is Diva Daniella, die Marian al van jaren geleden kent. De mooiste vrouwen zijn hier inderdaad mannen…. Waarschijnlijk spenderen ze het grootste deel van hun loon aan pruiken, jurken en prachtige kleren en natuurlijk kunstbillen J. Tijdens de show bestel je meestal een bukket, een emmer met ijs en 10 biertjes. Marian en Lisa tussendoor ook nog een tequila. Daarnaast worden er allerlei hapjes geserveerd terwijl het spektakel zijn gang gaat.

Het decor, en het verband is ons nog steeds niet duidelijk, chinees boeddhistisch, met een boeddha, Chinese draken en lettertekens??? Alleen jammer dat het voor het nemen van foto’s met mijn toestel toch iets te donker was. Tja Albert zijn toestel zou beter geweest zijn J. Al bij al een leuke avond en niet te laat. Thuis nog een slaapmutsje, ja de nationale drank.

Klik op foto om korte presentatie te zien

Aankomst Wilfried en Dostoyevsky

Over twee dagen zou Wilfried komen, vandaag arriveerden Michelle en Mark, de dochter van Marty en Betty, die in de toekomst het hotel zal overnemen. Dus een een drankje aan de pool, kennismaken en wat praten met hen (ook goede vrienden van Tom en Lisa). Vertelde dat Wilfried de volgende dag zou aankomen… eindelijk. Ze wilden allemaal mee naar het busstation om hem af te halen met toeters en bellen! Wilfried kennende, heb ik maar gezegd dat eentje met de auto genoeg is en dat we daarna wel even dag komen zeggen in de palapa.  Duffie, de zoon van Marty wilde me wel naar het busstation rijden.

Aangekomen bij het busstation de volgende dag…. Bleek Wilfried daar al te staan….. de bus had gas gegeven, en was dus iets eerder aangekomen. Daar stond ie dan, naast kijken kon je niet, want elke nieuwkomer wordt onmiddellijk herkend aan zijn witte kleur J. Is ook voor de verkopers op het strand een teken dat er wellicht nieuwe zaken te doen zijn, m.a.w spulletjes verkopen. Na uitbundige begroeting, vlug naar hotel, de spullen op de kamer gedropt en dan naar het strand waar iedereen zat te wachten, met drankje, ingesmeerd met zonnecrème, sommigen al een flinke dosis zon gehad. Na het rondje begroeting een eerste ijskoude dos Equis XX, een Mexicaans bier (in handen van HeinekenJ), en hapjes en dan toch maar even naar de kamer om uit te pakken en een siësta te doen. ’s Avonds natuurlijk naar Tito om wat te eten, een paar biertjes en een tequila. Gewoon lekker even onderuitgezakt, wat praten, een muziekje op de achtergrond en langzaam maar zeker kreeg Wilfried toch kleine oogjes van het reizen, dus op tijd het bed in.

De volgende dag voor de zon op om de zonsopgang mee te maken en vervolgens voor het ontbijt een eerste duik in de zee. Is nog rustig dan, enkel de vissers die al in de weer zijn, en een dame die elke morgen het strand afloopt om vuilnis op te rapen, een eenzame jogger. De eerste dag ging

Wilfried niet te veel ondernemen, gewoon even op strand, bekenden die langs het strand lopen, indianen die allerlei spulletjes verkopen en later de muziekkanten die zwaar door het zand sloffen. Het is ook bloedheet, nou ja voor de zon zien we hier natuurlijk ook, maar verschil is wel erg groot.

Wilfried heeft ook kennis gemaakt met een jong stel, hij een Israëli en zij een Amerikaanse. Kwamen vaak bij Marian, Tom en Lisa zitten, de eerste tafel op het strand van het restaurant Serinita. Hij kwam uit Eilat en hij vond het bijzonder dat Marian daar ook geweest is. Zij waren al een tijdje aan het rondtrekken met een kleine camper in Mexico. Hij had daarnaast om een of andere reden problemen om naar de USA te gaan. Zij was een fysiotherapeute, die goed kon masseren en op deze manier wat kon verdienen. Ze moest goed zijn, want werd veel gevraagd.

Dus Wilfried spreekt af voor de volgende een massage om de nek los te krijgen, nu denkend aan het feit dat hij de maandag voordien de afspraak bij Hanco (osteopaat) is vergeten door allerlei (her)huisperikelen J. Die perikelen zijn nu in handen Bianca, die het huis zal herinrichten voordat we terugkomen. A hell of a job J.

Dus de volgende dag de massage en het moet gezegd, een zeer professionele dame, die haar vak kende. Dus niet al te zachtaardig,

maar wel effectief. Tegen het einde van de behandeling, uit de relax-toestand gebracht door een kabaal van jewelste buiten. Lupi, een zware man die allerlei klussen doet in het hotel en op dat ogenblik bezig was met het schilderen van kasten, staat buiten te wankelen. Klein infarct? Neen, bleek aangevallen te zijn door een horde bijen en had tientallen steken gehad in zijn hoofd. Tegen dat Wilfried beneden was, was Lupi met Mark al op weg naar de dokter. Tom en anderen waren snel, emmer water over zijn hoofd, naar het zwembad kon ie niet lopen door al de steken, en verder spuitbussen om beestjes we te krijgen. Zal ook hiervan wel duizelig zijn geweest. Uiteindelijk toch goed afgelopen voor Lupi. Bleek dat een aantal kinderen op het grondstuk hiernaast in hun zoektocht naar bessen in de bomen een bijennest hadden afgeslagen en de bijen natuurlijk niet vrolijk en Lupi de dupe.

’s Avonds met zijn allen Michelle, Mark, Lisa, Tom, Betty en Marty bij Ariana gaan eten (lijstje namen is belangrijk J). Wilfried spreekt met lof over Carrie (wordt geen Dostoyevsky qua namen hoor), dus de masseuse, dat ze echt wel een professional is, die haar job goed beheerst, en volgende week nog een behandeling als Carrie hier dan nog is…. Weinig reactie, eerder een stilte,…gezicht van Michelle stond een beetje op storm! Lisa vraagt waar Marian was tijdens de massage. Op balkon. Nou ja…..allemaal een beetje eigenaardig.

Volgende dag maar even aan Lisa gevraagd, wat er speelde. Bleek dat Mark ook een massage had gehad, de dag voor Wilfried, en Michelle toen ze de kamer wilde inlopen, voor een gesloten deur stond. De deur op slot? Zachtjes kloppen, iets harder en dan forser. Duurde naar het schijnt een hele tijd voor de deur open ging en Michelle bleek alles behalve vrolijk te zijn geweest (om het zacht uit te drukken)…. Nu dat duidelijk was, en met een levendige voorstelling van de impact van Wilfrieds woorden, hebben we krom gelegen van het lachen….. werkelijk een giller.
Trouwens, voor de duidelijkheid, Mark en Michelle zijn een prachtig koppel en Mark de onschuld zelve :)

LIsa, Tom en rodeo

Klik op foto om te vergroten

Het is zondag en ik (Marian) heb maar besloten om naar Tito te gaan in de late namiddag omdat hier dan altijd aardige Mexicaanse muziek wordt gespeeld. Op mijn uppie voel ik me daar het best, vooral omdat ik altijd begroet wordt door de dochter des huizes als abuela, oma van Sidney J. Ga meestal wat apart zitten met mijn peukjes dan heeft niemand er last van. Komt er een man naast me zitten, na het netjes gevraagd te hebben om ook een sigaretje te roken… Een gesprek begint hier meestal met de vraag vanwaar kom je ? Canada, USA en meestal zijn ze dus verwonderd als je van ‘elders’ komt J.  De man dolenthousiast dat ik van Holland kom. Cornelus uit den Haag zegt hij in goed Nederlands. Zijn ouders zijn naar Canada gegaan en hij is regelmatig bij familie in Holland en vond het nu wel leuk om Nederlands te kunnen spreken. Hij nodigt met uit bij zijn vrienden aan tafel te komen zitten en waarom niet. 

Foto Thomas

Foto Thomas

Wou net aan hun tafel gaan zitten en hoor een enorme kreet door het lokaal… “Marian,…… here I am J…. Lisa is gearriveerd en sluit me in haar armen. Wat een weerzien en natuurlijk volgt thomas, el capitano, en moeder en tante waren er ook bij. 

Foto Thomas

Foto Thomas

Het weerzien werd gevierd met (veel) bier en tequila. En de komende dagen waren het inderdaad feesten. Lisa jarig, de moeder jarig, nou ja. Het feest bij Tito, veel genodigden en veeeele flessen tequila. Lisa in een act met een roos in de mond, een soort Monroe act. Naast het nuttigen van tequila natuurlijk ook met veel mensen gepraat en kennis gemaakt met ranchero familie, aparte mensen.

Een van de volgende dagen naar de rodeo, een show met cowboys en andere
artiesten met Thomas, Lisa en de rancheros. Dus allemaal in de auto van de rancheros en hop naar de Arena. Daar een tequila als welkomstdrank :).
Het was een kleine arena met veel plaatselijke bevolking die gezien het enthousiasme, waarschijnlijk uitkeken naar dit jaarlijkse evenement. Achter mij zaten bekenden uit Calgary, waar de grootste stampede ter wereld is en waar ik 20 jaar geleden eens was geweest.  Dus, we waren benieuwd wat we hier zouden zien.

Na veel lassowerpers, dansgroepen en vrouwelijke artiesten te
paard, allemaal in mooie Mexicaanse klederdracht, moesten toch eindelijk de hoofdacts komen, het vangen van de stier en het absolute hoogtepunt bull- riding. De stier ging in arena gelaten worden en .....we hielden de adem in, de

stieren van de stampede en stieren in Spanje indachtig... En daar komt ie, de stier, ....We (Canadezen en ik) keken stomverbaasd naar een bang jong beestje dat gevangen moest worden. Nou ja, beeste werd snel gevangen en dan naar de hoofdakt.

Met veel kabaal en aplauso, maakt de plaatselijke ster, een jonge knaap, zich
klaar om op de bull in de box te kruipen. De box gaat open en daar komt de BULL met de plaatselijke ster Garcia.......Geluk dat hij zijn benen optrok, want anders kon hij meelopen. De plaatselijke bevolking moedigde hem klappend enthousiast aan om zo lang mogelijk te blijven zitten. Wij zaten met grijns tot achter de oren het schouwspel gade te slaan..... een giller.

Don Quichotte - Garcia :)

Onze ster moest af en toe met de sporen de bull even porren, want die had er geen zin in:). En zo
kwamen er dus nog een paar.......!

Maar ik heb me daverend geamuseerd, … alleen enorme pijn aan mijn zitvlak door op de bobbelige stenen tribunes te zitten. Na 2.30 hielden we het voor bekeken.