Aankomst Wilfried en Dostoyevsky

Over twee dagen zou Wilfried komen, vandaag arriveerden Michelle en Mark, de dochter van Marty en Betty, die in de toekomst het hotel zal overnemen. Dus een een drankje aan de pool, kennismaken en wat praten met hen (ook goede vrienden van Tom en Lisa). Vertelde dat Wilfried de volgende dag zou aankomen… eindelijk. Ze wilden allemaal mee naar het busstation om hem af te halen met toeters en bellen! Wilfried kennende, heb ik maar gezegd dat eentje met de auto genoeg is en dat we daarna wel even dag komen zeggen in de palapa.  Duffie, de zoon van Marty wilde me wel naar het busstation rijden.

Aangekomen bij het busstation de volgende dag…. Bleek Wilfried daar al te staan….. de bus had gas gegeven, en was dus iets eerder aangekomen. Daar stond ie dan, naast kijken kon je niet, want elke nieuwkomer wordt onmiddellijk herkend aan zijn witte kleur J. Is ook voor de verkopers op het strand een teken dat er wellicht nieuwe zaken te doen zijn, m.a.w spulletjes verkopen. Na uitbundige begroeting, vlug naar hotel, de spullen op de kamer gedropt en dan naar het strand waar iedereen zat te wachten, met drankje, ingesmeerd met zonnecrème, sommigen al een flinke dosis zon gehad. Na het rondje begroeting een eerste ijskoude dos Equis XX, een Mexicaans bier (in handen van HeinekenJ), en hapjes en dan toch maar even naar de kamer om uit te pakken en een siësta te doen. ’s Avonds natuurlijk naar Tito om wat te eten, een paar biertjes en een tequila. Gewoon lekker even onderuitgezakt, wat praten, een muziekje op de achtergrond en langzaam maar zeker kreeg Wilfried toch kleine oogjes van het reizen, dus op tijd het bed in.

De volgende dag voor de zon op om de zonsopgang mee te maken en vervolgens voor het ontbijt een eerste duik in de zee. Is nog rustig dan, enkel de vissers die al in de weer zijn, en een dame die elke morgen het strand afloopt om vuilnis op te rapen, een eenzame jogger. De eerste dag ging

Wilfried niet te veel ondernemen, gewoon even op strand, bekenden die langs het strand lopen, indianen die allerlei spulletjes verkopen en later de muziekkanten die zwaar door het zand sloffen. Het is ook bloedheet, nou ja voor de zon zien we hier natuurlijk ook, maar verschil is wel erg groot.

Wilfried heeft ook kennis gemaakt met een jong stel, hij een Israëli en zij een Amerikaanse. Kwamen vaak bij Marian, Tom en Lisa zitten, de eerste tafel op het strand van het restaurant Serinita. Hij kwam uit Eilat en hij vond het bijzonder dat Marian daar ook geweest is. Zij waren al een tijdje aan het rondtrekken met een kleine camper in Mexico. Hij had daarnaast om een of andere reden problemen om naar de USA te gaan. Zij was een fysiotherapeute, die goed kon masseren en op deze manier wat kon verdienen. Ze moest goed zijn, want werd veel gevraagd.

Dus Wilfried spreekt af voor de volgende een massage om de nek los te krijgen, nu denkend aan het feit dat hij de maandag voordien de afspraak bij Hanco (osteopaat) is vergeten door allerlei (her)huisperikelen J. Die perikelen zijn nu in handen Bianca, die het huis zal herinrichten voordat we terugkomen. A hell of a job J.

Dus de volgende dag de massage en het moet gezegd, een zeer professionele dame, die haar vak kende. Dus niet al te zachtaardig,

maar wel effectief. Tegen het einde van de behandeling, uit de relax-toestand gebracht door een kabaal van jewelste buiten. Lupi, een zware man die allerlei klussen doet in het hotel en op dat ogenblik bezig was met het schilderen van kasten, staat buiten te wankelen. Klein infarct? Neen, bleek aangevallen te zijn door een horde bijen en had tientallen steken gehad in zijn hoofd. Tegen dat Wilfried beneden was, was Lupi met Mark al op weg naar de dokter. Tom en anderen waren snel, emmer water over zijn hoofd, naar het zwembad kon ie niet lopen door al de steken, en verder spuitbussen om beestjes we te krijgen. Zal ook hiervan wel duizelig zijn geweest. Uiteindelijk toch goed afgelopen voor Lupi. Bleek dat een aantal kinderen op het grondstuk hiernaast in hun zoektocht naar bessen in de bomen een bijennest hadden afgeslagen en de bijen natuurlijk niet vrolijk en Lupi de dupe.

’s Avonds met zijn allen Michelle, Mark, Lisa, Tom, Betty en Marty bij Ariana gaan eten (lijstje namen is belangrijk J). Wilfried spreekt met lof over Carrie (wordt geen Dostoyevsky qua namen hoor), dus de masseuse, dat ze echt wel een professional is, die haar job goed beheerst, en volgende week nog een behandeling als Carrie hier dan nog is…. Weinig reactie, eerder een stilte,…gezicht van Michelle stond een beetje op storm! Lisa vraagt waar Marian was tijdens de massage. Op balkon. Nou ja…..allemaal een beetje eigenaardig.

Volgende dag maar even aan Lisa gevraagd, wat er speelde. Bleek dat Mark ook een massage had gehad, de dag voor Wilfried, en Michelle toen ze de kamer wilde inlopen, voor een gesloten deur stond. De deur op slot? Zachtjes kloppen, iets harder en dan forser. Duurde naar het schijnt een hele tijd voor de deur open ging en Michelle bleek alles behalve vrolijk te zijn geweest (om het zacht uit te drukken)…. Nu dat duidelijk was, en met een levendige voorstelling van de impact van Wilfrieds woorden, hebben we krom gelegen van het lachen….. werkelijk een giller.
Trouwens, voor de duidelijkheid, Mark en Michelle zijn een prachtig koppel en Mark de onschuld zelve :)