Boottocht: boten en kanalen

 Klik op link om boottocht te zien. Presentatie Boottocht

Twee dagen later kwamen Astrid en Ray ons (Marian en Sidney) ophalen en reden we naar Barra de Navidad. Ray had een goed gevuld vrieskistje mee met pilsjes. Dus vloeistof hadden we genoeg J.

Onze bootsman wachtte ons al op met Triton, de naam van de boot. In ieder geval geluk met het weer, zoals altijd, helder een de oceaan niet te wild.

Eerst de haven uit, richting het wrak dat vorig jaar tijdens de
hurricane tegen de rotsen gekwakt was. Het wrak, meer roest dan vorig jaar, maar nog altijd werkzaamheden om de boot te ontmantelen? Regelmatig een helikopter die mensen afzet enz…. Maar voor de rest toch een raadsel wat ze met dit wrak gaan doen. Je kan eigenlijk vrij dicht bij de gestrande boot komen en na uitgebreid foto’s te hebben genomen, verder langs de prachtige kust en dat allemaal onder genot van een koel biertje en leuk muziekje. 

En met enige verbeelding passeerden we de gorilla, de schildpad en de os.

Alejandro vond het ook geweldig, want was voor hem ook ontspanning. Meestal is hij met (would be) vissers onderweg, die hun best doen om iets te pakken te krijgen en als het zover is…. dient hij toch de worsteling aan te

gaan om de zwaardvis of torro aan boord te krijgen.

Verder op de terugweg ging de tocht langs het grote maffiahotel. Schitterende boten met alles der op en der aan. De grootste vinden hier echter geen plek en ankeren in de baai (zie foto gisteren, boot van Geffen). Verder gingen we de kanalen in waar meestal huizen staan van toeristen die hier hun stekje hebben en natuurlijk boot om zich zo te verplaatsen. Veel vogels en andere dieren hier. De gezonken boot die een thuishaven en rustoord is geworden voor de pelikanen. Van de laatste soort hebben we dit jaar niet veel gezien. Het water is te warm en dus geen sardientjes en dus geen pelikanen en walvissen. Was sowieso een eigenaardige zomer met zeer weinig regen volgens de mensen hier. De omgeving ziet er inderdaad dor uit.

Na afloop gingen we naar restaurant van Alejandro’s ouders op het schiereiland Colimilla.

Verrukkelijk gegeten en nakaarten over de leuke uren op zee; natuurlijk onder genot van een biertje(s) J.

Voor Sidney begon het nu kort dag te worden. Was natuurlijk een beetje balen, want hij had hier ondertussen veel vrienden gemaakt (vooral vrouwen). Iedere avond wel ergens een feestje en natuurlijk vakantie. Maar goed nu terug naar het normale leven om uit te kijken naar de volgende vakantie J. C’est la vie.

Buskaartjes gaan kopen met Marty, want die zijn Spaans is beter, en natuurlijk zeker zijn dat het de goede tickets waren J. De volgende dag vertrok Sidney en Omaatje nu alleen. Sidney bezorgd hoe oma zich zou redden met haar gebrekkige Engels J. Tja omaatje redt zich hier al 30 jaar J. Maar toch even een traantje wegpinken als Sidney vertrokken is.

klik om tocht te zien :)

Kerstmis en nieuwjaar in Melaque

Samenvattend, een gekke luidruchtige bezigheid; overvol hotel, Mexicanen die met 16 in een kamer huizen, beneden een tent in de patio met nog meer mensen en muziek maken tegen elkaar op, om het luidst. En van deze periode hebben we pictures.
Maar goed, Betty en Marty, eigenaars van het hotel vroegen ons of we mee wilden gaan naar het kerstdiner bij Viva Maria. Maar toegestemd, maar eigenlijk weet ik (Marian) dat het meestal een puinhoop is. Mexicanen kunnen het hier niet aan om voor veel mensen tgt te koken. We gaan toch maar want is ook the place to be om oude bekenden tegen te komen en dat is altijd leuk. Nou ja, het werd inderdaad een ramp, het eten was ….. te eten , maar ja dat is nu ook eenmaal Mexico he ☺.
Van oud op nieuw bij Garcia, ook een bekende van vroeger en dat ging al iets beter. Het eten was goed te doen…., maar ook chaotisch en natuurlijk lang wachten op 12uur. Tegen die tijd veel dronken Canadezen en ja hoor de Frans en Engels Canadezen gingen op de vuist….. was dus even een boeiende noot zonder letsels voor de participanten. Na 12 uur en de gebruikelijke wensen naar huis gereden en voor Sidney en andere jongeren ...party tot het ochtendgloren (nu de pesionados naar huis waren ☺).

De volgende dagen overal om ons heen feesten… de hele nacht door. Ik uitgeteld, midden in de nacht op het balkon. Niks party door de griep die hier bij de meeste Canadezen en bij mij had toegeslagen. Sidney had zijn weg gevonden en bleef feesten en was een geweldige tijd……. leuk voor hem natuurlijk.
Na deze periode, iets rustiger en weer wat andere dingen oppikken. Richting Barra de Navidad, een 4 km van hier, gegaan om onze bootsman Alejandro te zoeken om een afspraak te maken om met hem een paar uur op zee te gaan. Wie komen we daar tegen, Ray en Astrid. Tja het werd een leuke en vochtige middag in Barra. Astrid wil altijd het hoogste woord voeren…. en ik wil natuurlijk ook mijn zegje je doen…
Nou ja in het Duits was het dus sehr gemutlich. De stem van Astrid, halt mal
die Klappe Marianne, ich mochte auch mal etwas sagen.. Ray wilde ook zijn verhaaltjes kwijt, dus een gezellige zaak met drie kwebbelaars. In ieder geval een zeer leuke namiddag gehad op een zeer leuke plek. En ja, we hebben de bootsman tussen de gesprekken ook getroffen en een afspraak gemaakt voor een tochtje op zee over 2 dagen. Astrid en Ray meteen uitgenodigd om met ons mee te gaan, want ze hebben ons hier toch wel leuke dingen laten zien.